2590 złotych i zbiórka stanęła 😞😞 Zosia będzie musiała przerwać leczenie

Błagamy pomozcie uzbierac cel 💔 tyle udostepnien i polubien i zero wpłat 😞 Zosia miałaby szanse wygrać z rakiem ale zabija ją obojetnosc 😞

ZOSIA JEST PO BADANIACH 😞 Wyniki są gorsze niż się spodziewaliśmy, ale ona nadal walczy. Zapłaciliśmy wszystkie długi za leczenie Zosi, kupiliśmy leki, opłaciliśmy wizyty u specjalistów. Ale leczenie chłoniaka to potężne koszta 😞😞 By Zosia pokonała chorobę musimy dla niej zdobyć środki 😞 

Zosia to ich cały świat. Nie pozwólmy, by chłoniak odebrał im jedyną przyjaciółkę! 

Mówią, że pies to jedyny przyjaciel, którego można kupić za pieniądze. Ale dla dwojga starszych ludzi, naszych podopiecznych, 9-letnia Zosia jest bezcenna. To ich powód, by rano wstać z łóżka, ich towarzyszka w ciszy i jedyna radość w skromnej codzienności. Niestety, w ich życie wtargnął bezwzględny wróg: chłoniak.

Zosia to biszkoptowa suczka rasy golden retriever. Przez 9 lat była uosobieniem zdrowia i energii. Kilka tygodni temu jej właściciele zauważyli powiększone węzły chłonne. Diagnoza spadła na nich jak wyrok. Nowotwór. Chłoniak to ciężki przeciwnik, ale u psów tej rasy leczenie często daje szansę na dodatkowe, dobre lata życia. 

Właściciele Zosi to małżeństwo emerytów. Ludzie o wielkich sercach, ale bardzo skromnych portfelach. Ich niska emerytura ledwo starcza na opłacenie rachunków i leków dla nich samych. Kiedy usłyszeli kosztorys leczenia onkologicznego, w ich oczach pojawiły się łzy bezsilności. Dla nich kwota kilku tysięcy złotych jest barierą nie do przejścia. Bez naszej pomocy będą musieli patrzeć, jak ich ukochana psinka gaśnie w oczach. 

Jako Fundacja podjęliśmy decyzję – nie zostawimy ich z tym samych. Zbieramy środki na:

• ​Pełną diagnostykę onkologiczną i badania krwi.
• ​Cykl chemioterapii, która zahamuje rozwój choroby.
• ​Leki wspomagające odporność i osłonowe.
• ​Specjalistyczną karmę dla psów z chorobą nowotworową.

Zwracamy się do Was z prośbą o pomoc. Każde 10, 20 czy 50 złotych to dla Zosi kolejny dzień bez bólu, kolejny spacer z merdającym ogonem i kolejna wspólna chwila z jej opiekunami. Oni nie mają nikogo poza nią. My mamy siebie nawzajem, by móc im pomóc.

​Podarujmy Zosi czas, a jej opiekunom nadzieję.